کاکتوس و من

طبقه بندی موضوعی

خود را میان تمام بی‌عدالتی‌ها گم کرده‌ام

جمعه, ۱۹ خرداد ۱۳۹۶، ۰۶:۱۲ ب.ظ

تنها نتیجه روزهای اخیر برای من، تپش قلب و سردردهای پیاپی بوده‌است. دو روزی که همزمان با حوادث تهران بود برای من بسیار سنگین و آزاردهنده بود. تنها واکنش رسمی من خوابیدن روی تخت و فکر کردن درباره‌ی بیگناهانی بود به راحتی جانشان را از دست دادند. کاملا ناخواسته و بی‌خبر از فردایشان. و من فقط اخبار رسمی و غیر رسمی را دنبال کردم، کار خاص دیگری نبود. چشمانم نم‌دار شد و دوباره شاهد به جان هم افتادن افراطی‌هایی از جنس هموطن بودم و این مرا بیشتر عذاب می‌داد. شبیه نمکی بود روی زخمی که از داغ هموطنانم برایم مانده بود. حتی داغ همنوعانی که حالا به هر دلیل یا طریقی گرفتار تفکری شده‌اند که ما داعش می‌نامیمش. تفکری افراطی که جوان‌های بیگناه را اسیر خود کرده‌است.

چندی پیش نوشته بودم دلگیرم از تمامی ظلم‌هایی که در سراسر دنیا در حال رخ دادن است و من توان انجام هیچ‌کاری را ندارم. اما امروز خوشحالم. زیرا حداقل از اینکه حاضر به آسیب دیدن هیچ بشری نیستم خود برای من افتخار بزرگی‌ست. نه به کسی توهین می‌کنم و نه سیاست را دستاویزی برای خالی کردن عقده‌هایم. من در طی چند روز قبل تنها سکوت کرده‌ام و هیچ جا نظری نداده‌ام و همین برای من بس باعث تسلی روانم. از یک موضوع خوشحالم که اگر فرزندی داشته باشم اول از صلح برایش غصه خواهم گفت.

  • هلیا استاد

نظرات (۲)

کاش به نسل آینده یاد بدیم دیگران نباید تاوان انتخاب و اعتقادات ما رو بدن. کاش مردم بفهمن واسه اینکه بتونیم دنیای خودمون با اعتقادات خودمون رو بسازیم نیازی نیس دنیای یه سری آدم دیگه رو نابود کنیم. کاش اول به معنی و نتیجه کاری که میکنیم فکر کنیم. کاش...
پاسخ:
کاش گفتن خوب هست
تا زمانی که حاضر باشیم به جای غصه خوردن بعدش عملی رو هم انجام بدیم
عملی ارزشمند و ماندگار، مثلا برای نسل بعدی
اره واقعا 
کاش بفهمیم "کاش" فقط برای حسرت خوردن نیس
پاسخ:
:)
ارسال نظر آزاد است، اما اگر قبلا در بیان ثبت نام کرده اید می توانید ابتدا وارد شوید.
شما میتوانید از این تگهای html استفاده کنید:
<b> یا <strong>، <em> یا <i>، <u>، <strike> یا <s>، <sup>، <sub>، <blockquote>، <code>، <pre>، <hr>، <br>، <p>، <a href="" title="">، <span style="">، <div align="">
تجدید کد امنیتی