کاکتوس و من

طبقه بندی موضوعی

۹ مطلب در تیر ۱۳۹۵ ثبت شده است

به خاطر خودت

پنجشنبه, ۱۷ تیر ۱۳۹۵، ۰۴:۲۸ ب.ظ
سعی کردم جوری بروم که انگار نه انگار که از اول بوده ام. تمام سعی ام را کردم که جمع های مشترکمان حس کنند من و تو همیشه جدا بوده ایم و حتی زمانی هم کنار دستت ننشسته ام و نگران باز ماندن دکمه ی پیراهنت نبوده ام. خودم میخواستم اینطور شود. نه اینکه فراموشکار باشم یا هم که بند بند وجودم در هر لحظه که کنار هر کسی که یادآور تو بوده است برایم، درد مند نبوده است. سکوت را به هزاران بحث و گفت و گوی بی سر انجام ترجیح دادم. اینطور بیشتر دلت به درد می آید. آخر غصه ی تو را میخورم. از روز اول هم غصه ی تو را میخوردم. هیچکسی را، هیچ زمانی پیدا نخواهی کرد که اینگونه برای زخم روی شست دست راستت دلش تیر بکشد و آرزو کند کاش دست خودش قطع شده بود!
  • هلیا استاد

ک کا کاظ کاظم

دوشنبه, ۱۴ تیر ۱۳۹۵، ۰۹:۴۵ ب.ظ

همه ی آدم ها احتیاج دارند که یک کاظم در زندگی شان داشته باشند. ابداً هم جنسیت کاظم مطرح نیست. یعنی مشخص نیست که یک زن صلاحیت کاظم شدن را دارد یا یک مرد. او سیل بند عشق و دوستی اش را که از جنس مهر است، بی توقع باز میکند و سیرابت میکند. گاه و بیگاه تمام وجودش میشود گوش برای گفتنی های هزاران باره ی خسته کننده ات و طوری رفتار میکند که برای اولین بار است که این ناله ها را میشنود. در کنار کاظم میتوانی خود خودت باشی و دیوانگی هایت را بدون خجالت کشیدن و ترس از قضاوت، انجام دهی. حرف های پرت و پلایی که نشان از آشفتگی وجودی ات دارد را میتوانی بر سر کاظم هوار کنی. سوال های مسخره بپرسی و پاسخی دلنشین بشنوی.

کاظم هیچوقت خسته نیست مثل شبنم صبحگاهی. مثل شب سیاه است نه مثل مرداب. یعنی عمق دارد  و میتوانی ستاره هایت را در او بچینی نه آنکه گرفتار شوی و فرو روی. کاظم هوش و حواسش هم بسیار جمع است، لازم نیست حرفی بزنید تا عمق دل نگرانی هایتان را تشخیص دهد. کافی است کمی سکوتتان از حد مجاز تجاوز کند یا بر عکس، که همه چیز را متوجه شود و یکباره میان صحبت های روزمره، سراغ احوال واقعی ات را بگیرد. و از آن 'خوبی؟' های واقعی برایت بفرستد، از همان هایی که پاسخش تا 'بهترم' نباشد ول کن ماجرا نیست.

مراقبت کاظم های زندگی تان باشید.

  • هلیا استاد

راهپیمایی و ضمیر ناخودآگاه

دوشنبه, ۱۴ تیر ۱۳۹۵، ۰۸:۵۴ ب.ظ
قبلترها راهپیمایی صدایم میکرد. میگفت تو بیشتر شعار میدهی قبل از وقوع جنگ یا بهتر بگویم تو آدم حمله ایی قبل از حرکت فیزیکی دشمن. راست هم میگفتُ. من آدمی بودم و شاید هنوز هم هستم، که پیش از آنکه اتفاقی بیفتد، قبل از آنکه جنگی صورت بگیرد، نقشه ی احتمالی طرف مقابل را حدس میزنم و طبق آن عملیات لازم را انجام میدهم. بعد از آن هم برای این ویژگی شخصیتی، خودم را سرزنش میکردم. فکر میکردم اشتباه میکنم و به عبارتی ضعف من را نشان میدهد که اینگونه عمل میکنم. 
تا زمانی که تمرکز بررسی رفتاری را از روی خودم برداشتم. شروع به آنالیز آدم های اطرافم کردم. حتی خود او. در حوالی همین کنجکاوی هایم بود که متوجه شدم چقدر، خود آن شخص، حمله هایی قدرتمند پیش از هر گونه حرکت احتمالی دشمن را انجام میدهد.
آدم ها، برخی ویژگی های شخصیتی شان یا خواسته های سرکوب شده شان را، که حتی در لایه های زیرین نهادشان پنهان شده است، بر سر دیگران میکوبند و از آن به عنوان نقص یا مشکل یاد میکنند. پیش از آنکه حرفهای دیگران راحت تحت تاثیرمان قرار دهد، باید که درست یا غلط بودن رفتار را هرچند مقایسه ایی نسبی بخواهد نسبت به خوب بودن و بد بودنش، انجام دهیم.
شاید لحظه ایی، حمله ایی پیش از نیاز، زندگی مان را نجات دهد.

  • هلیا استاد

پشت به آنها

دوشنبه, ۱۴ تیر ۱۳۹۵، ۰۷:۰۸ ب.ظ

من در جامعه ایی زندگی میکنم، که نگه داشتن ماشین (نه تاکسی!) جلوی پای خانمی حتی با ظاهری معمولی، کاملا معمولی و عرف جامعه، و پیگیری زوری سوار شدن آن خانم شدن، امری عادی تلقی میشود. وقتی با چنین صحنه ایی روبرو میشوم تعجب نمیکنم. چون اصلا اتفاق عجیبی نیست.

من در جامعه ایی زندگی میکنم که وقتی میخواهم از خیابان یک طرفه عبور کنم، مجبورم دو طرف خیابان را نگاه بیندازم. نه فقط محض احتیاط، بلکه به الزام از تجربیات تلخ گذشته.

من در جامعه ایی زندگی میکنم که کار کردن خارج از خانه و دانشگاه برایم همراه با ترسی حاکی از اخبار ناگواریست که از دوستانم میشنوم. در همان جامعه ایی زندگی میکنم که منشی شرکت ها در طول روز به چشم وسیله ایی برای انجام کارهای اداری شرکت و پس از اتمام وقت کاری، به عنوان ابزاری برای ارضای شهوت های نکبت بار کارمندانی بی صفت، دیده میشوند.

سالها خواستم که فرار کنم. از همه ی مشکلات گفته و ناگفته ایی که تحمل کردنشان برایم دشوار بود. دلم میخواست با خیال راحت، بروم گوشه ایی از دنیا برای خودم مشغول زندگی شوم. اما راستش من در جامعه ایی زندگی میکنم که باید یاد بگیرم از زن بودنم نترسم. زن بودن سخت است چه اینجا و چه هر کجای این کره خاکی حتی اگر قوانین راهنمایی و رانندگی بنا به جنسیتت، طبق عموم مردم اجرا نشود و از خیابانی یکطرفه ماشینی در خلاف جهت نراند.

  • هلیا استاد

نقش اول

يكشنبه, ۱۳ تیر ۱۳۹۵، ۱۲:۴۹ ق.ظ

داستان از این قرار است که من معتقدم وقتی به آدم ها میرسید باید نام کتابی را که در حال خواندنش هستند یا آخرین فیلمی را که دیده اند بپرسید. در مورد من کتاب اثر پایدارتر و طولانی تری دارد اما فیلم هم بی تاثیر نیست. بهتر بخواهم توضیح دهم، باید بگویم اتاق من در حال حاضر بریتانیای کبیر است! تخت و بالش هایم هم دامنه ها و دشت های سرسبز و تپه های کم ارتفاع وِستْ کانتری اند و من آن پیشخدمت متین و موقر خانه ایی اشرافی ام که به سمت سالزبری در حال سفر با ماشین اربابم هستم. 

چند روز پیش هم، وقتی در حال تماشای فیلم Room بودم، چند ساعتی مادر فداکار پسر شجاع و زیرکی بودم که روح هر دوشان زخمی شده بود. فکر کنم حتی لحظه هایی هم خود پسر بچه بودم و به دنبال راهی برای نجات زندگی مادرم به وسیله ی قدرت جادویی موهای بلندم.

وقتی به آدم ها میرسید، به جای قضاوت کردنشان، آخرین فیلمی که دیده اند، کتابی که خوانده و خیلی از همین آخرین ارتباط هایشان را بپرسید. شاید که در نقش های خیالی شان حبس شده باشند و توان تمایز دنیایشان و دنیاهای دیگر را از دست داده باشند.

  • هلیا استاد

The loop

شنبه, ۱۲ تیر ۱۳۹۵، ۰۱:۴۹ ب.ظ

جایی نوشته بود: "همین لحظه همین ساعت که تو او را از خداهی میخواهی، احتمالا او هم دیگری را میخواهد و یحتمل یکی هم تو را..."

انگار قرار است همه مان یا بهتر است بگویم بیشترمان بیفتیم توی یک لوپ مسخره. لوپی بی قاعده و بی انتها از خواستن ها و نرسیدن ها. حداقل یکی از این زنجیره ی حلقه های فراموشی های اجباری و داوطلبانه، خواسته و ناخواسته توی زندگی تک تکمان قرار گرفته است. نه لزوما عشق و تمانا. حتی دوستی هایی که یک نفر زورکی دیگری را میجوید و دیگری پی رفتن میگیرد.

  • هلیا استاد

میم مثل متفاوت

چهارشنبه, ۹ تیر ۱۳۹۵، ۰۵:۴۱ ب.ظ

روز اولی که پا به دانشگاه گذاشتم تازه شروع دردسرهایم بود. همان روزهایی که از جمعِ دوستانِ آشنا خارج شدم و پا به دنیای بزرگتری گذاشتم. راستش شروع دقیقش را به یاد نمی آورم. اینکه کلاس فرانسه و پرنسس خطاب شدن هایم بود یا کلاس های زبان عمومی. همان کلاس هایی که جزو نفرات همیشگی برای شروع و درگیر شدن در بحث های کلاسی بودم. سوالات عجیب و غریب استادها را پاسخ های عجیب و غریب تر اما نه غیرمعمولی میدادم، حوالی همان روزها بود که واژه ی متفاوت مدام برایم استفاده میشد و توی گوشم تیر میکشید. هرچند برای نمونه هنوز هم معتقدم دانستن زبان کره ایی موضوع غیرقابل تصوری نیست! عاشق جمع کردن کلسیون کتاب های زبان اصل شکسپیر بودن هم بسیار عادیست!

راستش را بخواهید من دختری هستم با ظاهری معمولی، لباس هایی معمولی و خواسته هایی معمولی تر و این تفاوت هایم نمیدانم از کجا نشئت میگیرد. البته که گاهی از این موضوع تفاوت، خوشحال میشوم اما غالب اوقات اذیت. تنها اخلاق متمایزی که بنظر میرسد میل به انجام دادن کارهایی است که عاشقانه انجامشان را بخواهم. یعنی کم پیش می آید که کاری را انجام دهم که مجبور به انجامش شوم.

این آدم هایی که وقتی مرا می نگرند، جوری تماشا میکنند که انگار شبیه من را تابحال در دنیا ندیده اند، حالم را شدیدا بد میکنند. شبیه سرگیجه سراغم می آید و با خود میگویم مگر کسی دختری را در خیابان ندیده که دامن پوشیده باشد و برای خودش سرخوشانه قدم بزند؟ و دلم میخواهد فریاد بکشم: من هم یکی هستم مثل بقیه دخترهای عالم. مثل خیلی های دیگر. 

  • هلیا استاد

مخاطب این نوشته: "ما"

سه شنبه, ۸ تیر ۱۳۹۵، ۱۰:۳۶ ب.ظ

هیچکسی غیر از خودمان متهم نیست. یعنی انگشت اشاره تان را نمیتوانید روبروی کسی جز خودتان بگیرید و صاف توی چشمانش زل بزنید که آی فلانی! تو چرا به من یاد نداده ایی باید به خودم احترام بگذارم؟ شکی در این نیست که متهم ردیف اول این ما هستیم که سالهای زیادی از عمرمان گذشته است و دریغ از گذاشتن وقتی اندک برای پرورش مغزمان.

عادت کرده اییم به فکر نکردن، به تقلید کردن و با جریان پیش رفتن که این اوج بی احترامی به شعور آدمی ست. زمان انتخابات میشود. حالا ریاست جمهوری یا شورای محله بودنش فرقی نمیکند. یاد گرفته اییم سرمان را بیندازیم پایین و پیروی کنیم. اصغر آقا کاسب محل، حاج رضایی را رای میدهد. ما هم پس! بازیگران سریال شهرزاد گروه چپ گرای سبز یشمی خالخالی را اعلام حمایت کرده است. ما هم پس! 

بدون کوچکترین تلاشی با مسیر غالب، هم جهت میشویم بدون آنکه بدانیم که این رود به کدامین نقطه میریزد. میدانید، ما یاد نگرفته اییم به استفاده از شعور و حق انتخاب خودمان احترام بگذاریم. بعد طلب استقلال و آزادی هم میکنیم. آن هم احتمالا چون مثلا جوامع غربی دارند، ما هم پس! 

  • هلیا استاد

منْ، مجرم بزرگ

سه شنبه, ۸ تیر ۱۳۹۵، ۰۱:۰۱ ب.ظ

یعنی آدم ها نمیدانند که قتل جرم بزرگیست؟ اما همچنان روزانه هزاران نفر در گوشه و کنار دنیا به قتل میرسند. آیا اصلا از گناه های دیگر خبر ندارند که به انجام دادنشان ادامه میدهند؟ نمیدانند خوردن حق بچه یتیم از سیاه ترین رفتارهای انسانیست؟ یا گرفتن حق آدمها برای زندگی کردن یا به عبارتی شاد زندگی کردن جزو همان رفتارهای فاجعه بار نیست؟ تجاوز و خیانت توی این شهر بیداد میکند آیا به کسی برمیخورد و دنبال راه چاره ایی میگردد؟

از میان تمام این جرم ها، من انتخاب کرده ام تنها بمانم. هزاران دادگاه و شورا میان اطرافیانم تشکیل شده و مرا متهم کرده اند. مگر چه کسی جز خودم را آسیب میزنم که این طور به بازخواستم پرداخته اند؟ مگر خواستن کمی فرصت برای نفس کشیدنم عیبی دارد؟

  • هلیا استاد